Ik keek gisteren op het derde West-Duitse net naar de uitzending van de ‘Stunksitzung’. Het is karnaval als persiflage op het karnaval. Meteen  als een van de eerste nummers werd een parodie op het ‘smurfenlied’ van vader Abraham gebracht. "Die sieben Afghanistan Schlxfcmpfe" zongen een sarcastisch lied dat werkelijk niet om te lachen was.
Mijns inziens waren de schilderijen van Georg Grosz over de oorlog ook niet om te lachen en je te laven aan de kleurenpracht.

Wij voeren met anderen sinds 2003 oorlog. In een oorlog wordt werkelijk geschoten om te doden. Hofland heeft het vandaag in zijn  kolom in de NRC over "de essentie van de oorlog, de klamme angst, paniek, vernedering, dood en verwoesting".
De oorlog waar wij getuige van zijn is die tussen politieke partijen
over de Nederlandse militaire missie en of men nog langer in Afghanistan moet blijven. "De twist over de formaliteiten" noemt Hofland dit en refereert vervolgens ook aan Georg Grosz.
Niemand attendeert ons op dood en verderf. Gisteren gebeurde dat wxe9l op de Duitse TV. (Herhaling "Die lange Stunksitzung 2010", das Original – aus dem Kxf6lner E-Werk – Die Kultsitzung des alternativen Karnevals. zo 14 februari 0.40 WDR, overigens ook over de bouw van de metro in Kxf6ln)

Ik ben over het algemeen geen vriend van science fiction. Op het gebied van de film ken ik echter twee uitzonderingen: Dat is ‘Paris qui dort‘ (Parijs slaapt) van Renxe9 Clair uit 1923 en ‘Alphaville, une xe9trange aventure de Lemmy Caution‘ waarvan Jean-Luc Godard in 1965 regisseur is en ook voor het boek tekent. Ik heb de film, na 40 jaar, ‘herontdekt’.

De eerste film is het debuut van Renxe9 Clair en speelt rond enkele mensen, die in Parijs aan een tot verstarring leidende straling ontsnapt zijn. Het is de debuut-film van Renxe9 Clair die speelt met visuele vondsten en de stalen symboliek van de toen nog visionaire Eiffeltoren.

‘Alphaville‘ is xe9n film noir, xe9n spionagefilm xe9n science fiction. De film speelt in de totalitaire stad Alphaville waar Lemmy Caution, het personage uit de romans van Peter Cheyney, strijdt tegen een macht die o.a. het woord ‘waarom‘ heeft verboden. Het ‘nu‘ is modern. Mensen hebben geen behoefte aan verleden en toekomst. D.w.z. wie aan die mogelijke behoeftes toegeeft komt op de dodenlijst van het regime.

Een eigen vertaling uit de film: "Als wij het getal ’1′ kennen, denken wij ook het getal ’2′ te kennen, omdat 1 en 1 in 2 resulteert. Daarbij vergeten wij dat wij allereerst horen te weten wat ‘plus’ betekent." De betekenis van ‘plus’ is dus gevaarlijk.

‘Met de wetenschap van nu’, inmiddels toch een gevleugeld woord, zien we om ons heen de stalen logica van de vooruitgang en de leegte van een moderniteit die geen last schijnt te hebben van verleden en toekomt.

Dat kan ook. Je zoekt op het internet iets en je vindt geheel iets anders, waar je totaal niet op bent voorbereid.
Zo zie ik vanochtend dat Alexander von Bormann afgelopen september is overleden. De laatste keer spraken wij elkaar in 2001 op de receptie bij zijn emeritaat.
Wij ontmoetten elkaar voor het eerst op een van de talloze bijeenkomsten eind jaren ’60 waar, zeer plaatselijk, de wereldrevolutie werd voorbereid.
De voordracht over de teloorgang van ‘zijn‘ vak aan de UvA getuigde in mijn oren nog altijd van zijn – verfijnde – strijdbaarheid. Nee, ook in de woelige jaren had Alexander niets van de (bond van) wetenschappelijke ‘arbeiders‘.
Periodiek was ik toen ook ‘germanist‘, heb zelfs een akte. Maar onze onderwerpen waren meer de beeldende kunst en de literatuur…

Gisteren is ons hondje Latje gestorven (*4-8-95).

Voordat we in november 1996 met galerie walden begonnen haalden we haar uit het asiel. Zij zou onze ‘waakhond’ zijn. Belangrijk als de galerie in de avonduren open was.

Wie van de lezers  een of meer van onze exposities bezocht hebben weet dat Latje altijd dacht dat al die bezoekers uitsluitend voor haar kwamen.
Ruim dertien jaar heeft zij ons gevolgd; thuis, de kinderen en kleinkinderen, overal en vooral ook op vakantie.
Maar xe9xe9n keer mocht zij niet mee toen er nog geen plakje worst over de grens mocht.
Nu zij er niet is is dat een reusachtig gemis!

"Wat betekent een bankroof ten opzichte van het oprichten van een bank?", is de professionele opmerking van Mackie Messer in Bertolt Brechts "Dreigroschenoper".

Er is geen ander delict waarbij de daders zo hoog in aanzien van het publiek staan als degenen die een bank plunderen.
Ook de leden van de commissie de Wit vormen hierop geen uitzondering. Zij missen elke scherpte.

Lees voorlopig hier.

Uit de NRC van vandaag: Wethouder Gehrels zelf is het … met een aantal van de bevindingen oneens. x84Demeester komt met uitdagende stellingen, en dat was ook de opdracht. Maar het idee van x91fata morganax92sx92 klopt niet. Sommige van die projecten zijn al gerealiseerd, anderen zullen er zeker nog komen. Die karakterisering vind ik weinig aansprekend en slecht onderbouwd.x94

De wethouder kan zich evenmin vinden in de slogan die het debat van gisteren meekreeg, x91We dromen te hardx92. x84Moet je zien wat een prachtige projecten we de afgelopen periode hebben gerealiseerd: de openbare bibliotheek, de Bazel, de stadsschouwburg, het conservatorium.x94

Maandag a.s. ga ik naar de S7 summitdag! Die wordt georganiseerd "in opdracht van Carolien Gehrels wethouder kunst en cultuur, sport en bedrijven van de gemeente Amsterdam.
De S7 Summitdag maakt onderdeel uit van het intendantschap kunst+stedelijke ontwikkeling in Amsterdam".

Summit?

Engels: summit, top, surface
Nederlands: topje, kruin, top, kroon
Frans: sommet, haut, faxeete, summon, comble
Duits: First, Gipfel, Wipfel
Italiaans: cima
Deens: top
Latijn: culmen

Woorden door Marian Turski, Joodse gevangene in Auschwitz, uitgesproken.

Niemand die het vervelend lijkt te vinden, niemand die Bernhard van Lippe-Biesterfeld zijn streken ook nog aanrekent; hij lijkt onaantastbaar te zijn geworden, voor de familie misschien al onschadelijk en ongevaarlijk,
op die manier…

Wie dat teken ooit op zijn mouw droeg nam de gevolgen hiervan, zoals Auschwitz, op de koop toe.

even tussendoor: